රූපවාහිනියේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර,
සුදුමැලි වුණ ඇස් ලොකු ගෑණු,
ජීවිතේ ට රෙදි කෑල්ලක් හුරු නැති,
වීට් තලි තැවරූ කෙසඟ, බකල් කකුල්,
අමාරුවෙන් පූට්ටු කරගනිමින්,
විලිවසා ගන්නා අතර තුර,
නූතන විද්‍යුත් මාධ්‍යය හසුරුවති.
ඉංග‍්‍රීසියෙන් සිංහල ඉගෙන ගත්
අනර්කලී, නිරෝෂාගෙන් අසන්නී.
”අක්කී ආයෙම මැරි කරනවා ද ?”
කකුල් දෙක දිහා ඇහි පිය නොහෙලා
කෙළ හළන ගමන් මුන් අසති.
”මෙන්න ගායිකාවෝ,
කෝ................ නන්දා මාලනීලා කෝ.......................”
උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින
නීල වරල සරසන්නට
මා පිපුනේ නැත
මේ දෙරණේ
රිලා රියැලිටි කලාවක්
රටේ කොල්ලන් කෙල්ලන් බුරුතු පිටින්
හෝටල් ගානේ, පිට්ටනි ගානේ
උදේ ඉඳ රූ වන තුරු,
හාමතේ පෝලිම් ගස්සවාගෙන
අනාගත සිහින තරු මාවත සොයන යුගයකි.
ගමේ කෙල්ලන්ගේ කොන්ඩ කපා, රෙදි ගලවා,
විලිලැජ්ජාව පළමු වටයෙන් ගෙදර යවා,
එක රැයින් මහා ගායිකාවන් බිහිකොට,
මෞලි මංගල්‍යය ද ඒ රැයින් ම එළි වූ කළ,
නදිනි ලා, අමිලා නදීෂානිලා ගායිකාවෝ ය.
”අන්න ගායිකාවෝ,
කෝ................ නන්දා මාලනීලා කෝ.......................”
දෙස බස රැස සුරකින
ගරු වියතුනි මෙහෙ වරෙල්ලා.
කව් සිළුමිණ අමාවතුර
කසල ගොඩට දමල්ලා.
සුකිරි බටිල්ලන් එක්කලා
බයිලා පොළට ඇවිල්ලා.
රවිකිඤ්ඤා තාල අනුව
කපිරිඤ්ඤා ගයල්ලා.
එදා වේල සරිකරගන්න,
තතනන අහිංසකයන් ගේ පැලෙහි
රෑ කළුවර මැකෙන්නට දැල්වෙන,
කණාමැදිරි එළියක් බඳු බල්බයටත්,
දහස් ගණනින් බිල්ගෙවන්නට සලස්වා,
මහතැන් සනසාලනු අටියෙන්
ගහන පදයකට සිත් සේ නටන,
පවුල් පිටින් මනාප පිටින් එතෙර කරන ගමන්,
උගුර ගොරහැඩි කොට කුණුහරුප දොඩවන,
අපවිත‍්‍රලා ජාතිය අමතති.
”අන්න ගෑණු
කෝ................ නන්දා මාලනීලා කෝ.......................”
දළදා මැදුර අධික ව මිල කළ හැකි ය
සිරිමා බෝධියේ ලංසුව පැහැදිලි ය
කළු ගල් වලට විකුණාගෙන සීගිරිය
සීගිරි කුරුටු ගී බයිලා කළ හැකි ය
නන්දා මාලනීලා සිටිය යුතු තැන ඇත. ඒ සිහින වේදිකාවල් වල හෝ කුණු ගඳ ගසන කැසිනෝ හල් වල නොව කලාවෙහි ගුණ සුවඳ දත් සැබෑ පේ‍්‍රක්ෂකයාගේ හදවත තුළ ය.
තුෂාර විතාරණ
.
