Tuesday, July 4, 2017

පිංවතියේ......



හිතට පෑයූ සඳක් වී
ලොවම සරසා සිනා වී
තුරුළෙ හිඳ ඔබ ගැයූ ගී
එදා මටනම් නෑසුණී

ඇය මගේ ලොව රජවෙලා
මදු සඳක් සේ පායලා
එවන් දැහැනේ තනිවෙලා
දෑලෙ මායා පෙම් කළා

ස්වප්නයෙන් එළි වූ දිනේ
මීදුමක් පාවී ගියේ
ඇගේ මායා විල් තෙරේ
මුළා වුණු බව වැටහුණේ

අන් ලොවක් වෙත පායලා
ඇගේ පුන්සඳ හිනැහුණා
අව සඳක් මට පෙන්වලා
සැණින් ඉවතට ඉගිලුණා

ඔබට මා දුන් දුක් සුසුම්
පාව යාවිද යළි ඉතින්
කමන්නට ආ මුත් සොවින්
සොමි සඳක් වැනි වත දකිම්

කෙලෙස් සයුරින් අත් මිදී
යන මගට ඔබ නොම සැලී
එකතු වන්නට හිත හැදී
මේ ලොවේ මට පිං මදී...

 

අසංක ගයාන් අබේසිංහ

15 comments:

  1. අපූරුයි අසංග.

    ජයවේවා!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. බොහොම ස්තුතියි දුමියෝ...

      Delete
  2. සෑහෙන කාලෙකින් හොඳ නිසඳැසක් එළි බැහැල

    ReplyDelete
    Replies
    1. බොහොම ස්තුතියි අජිත් අයියේ...

      Delete
  3. ආපෝ... ඔහේනං මහන වෙන්න එපා. හැක්..

    නියමයි.

    ReplyDelete
    Replies
    1. නෑ බං මමනම් මහන කෙනෙක් වෙනවමයි...(ටේලර් කෙනෙක්)..හැහ්...

      ස්තුතියි ප්‍රසා...

      Delete
    2. හොද හිටි ඉදි කට්ට අනුනානම්

      Delete
  4. කාලෙකට පස්සේ

    ReplyDelete
  5. ලස්සනයි පහන් හැගීමක් එන්නෙ

    ReplyDelete
  6. කාලෙකින්.. අපූරුයි...

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔයත් කාලෙකින්...අපූරුයි...

      බොහොම ස්තුතියි තුශානි...

      Delete
  7. කාලෙකින් මෙහෙට ආවේ අය්යෙ .. අපූරු පද ගැලපුමක්

    ReplyDelete
    Replies
    1. මාත් ආවෙ කාලෙකින් නංගි...බොහොම ස්තුතියි...

      Delete

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...